Ο έρωτας από απόσταση είναι ο πιο καθηλωτικός

Είναι και κάποιες σχέσεις που δε μοιάζουν με τις άλλες. Που μοιάζουν πιο πολύ με ταξίδια. Που όταν μιλάς γι' αυτές, μιλάς για δάκρυα συγκίνησης, αποχωρισμού και επανένωσης. Δεν ξέρεις πώς αυτοί οι δύο αντέχουν τις τόσες συναισθηματικές μεταπτώσεις στην καθημερινότητά τους. Αναρρωτιέσαι πόσο θα κρατήσει και πού θα καταλήξει και εαν είχαν επίγνωση που πήγαιναν να μπλέξουν. Ένα εισητήριο μετ' επιστροφής. Μια βαλίτσα, ενα σακ βουαγιάζ πάντα μισάνοιχτο και μισοφτιαγμένο δίπλα στο κρεβάτι Άραγε φαντάζονταν ποτέ πως αυτά θα χαρακτήριζαν ίσως την πιο όμορφη σχέση τους; 

Μερικές φορές, παρατηρείς τέτοιες σχέσεις και διαπιστώνεις πόσο βαθιά και αληθινά συναισθήματα μπορεί να τρέφει ένας άνθρωπος για έναν άλλο. Πείθεσαι πως αυτός ο έρωτας που σε καθηλώνει, που σε αλλάζει, που σε κάνει ευάλωτο, αλλά και πιο δυνατό, τελικά υφίσταται. Αυτοί οι δύο που παλεύουν με την μελαγχολία κάθε μέρα, που νιώθουν απερίγραπτη χαρά όταν βρίσκονται αγκαλιά, έχουν βρει αυτού του είδους τον έρωτα. Μάλλον απρόσμενα, όπως συμβαίνει και κάθε τι εκπληκτικό σ' αυτόν τον κόσμο. Και είναι και κάπως μαγικό... εξωπραγματικό, αλλά και τόσο αληθινό όσο ο ήλιος που ξεπροβάλει με αυτοπεποίθηση τα πρωινά ή το φεγγάρι και η μελαγχολία που φέρνει μαζί του.

Για κείνον οι μέρες της εβδομάδας δεν έχουν ονόματα. Χωρίζονται σε μέρες που τη βλέπει και σε άχρηστες μέρες.

Για κείνη η μεγαλύτερη έλλειψη είναι που δε μυρίζει το άρωμά του κάθε βράδυ.

Αν πάλι, δεν έχεις κάποιο τέτοιο ζευγάρι κατά νου ή πιστεύεις πως τέτοιες σχέσεις δεν έχουν τίποτε καλό να σου προσφέρουν παρά μόνο πόνο και δυσαρέσκεια, ρώτα εκείνο το κορίτσι που ακουμπάει βουρκωμένο στο τζάμι του ΚΤΕΛ στο δρόμο του γυρισμού. Ρώτα την τι σκέφτεται και πόσο βαθιά είναι τα συναισθήματά της. Μην τη ρωτήσεις αν αξίζει τον κόπο, δε θα ξέρει. Αλλά θα το καταλάβεις από τα συμφραζόμενα. 

Αν δε θέλεις, μπορείς να μην της μιλήσεις καν και μόνο να την παρατηρήσεις. Το βλέμμα της είναι μια άβυσσος, μοιάζει κάπως χαμένο. Σκέφτεται πως τον άφησε πάλι και πως μέχρι λίγο πριν ήταν μαζί. Η μορφή του στο αμάξι του λίγο πριν πάρουν αντίθετες κατευθύνσεις, την κάνει να σφίγγει το σακίδιό της πάνω της. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και συγκρατεί τα δάκρυά της. Κοιτάει έξω τον αυτοκινητόδρομο που έχει αρχίσει να παίρνει σκοτεινά χρώματα τώρα που ο ήλιος δύει. Τα ηλιοβασιλέματα μπορεί και να της αρέσουν πολύ, αλλά να τους δίνει την σημασία που τους αρμόζει μόνο όταν τα βλέπουν μαζί.

"Το μόνο που θέλω είναι να είσαι χαρούμενη. Υποσχέσου μου, μικρή πριγκίπισσα, ότι δε θα ξανακλάψεις"

Αλλά δεν την τυρεί την υπόσχεσή της. Κάθε φορά που αποχωρίζονται ο ένας τον άλλο με σφιγμένο στομάχι, σκέφτονται ότι το ήξεραν απ' την αρχή ότι είναι δύσκολο. 

Εκείνος της το έλεγε αυτό συχνά κι εκείνη απαντούσε πως προτιμά τα δύσκολα, γιατί τα εύκολα είναι ανιαρά. 

Στα λόγια τουλάχιστον ήταν εύκολο να το υποστηρίζει αυτό και τότε άκουγε τον αναστεναγμό της και καταλάβαινε πως ένας τέτοιος έρωτας ήθελε να είσαι σκληρό καρύδι, αλλά είχαν δεθεί ήδη πολύ και δε θα μπορούσε να τον αποχωριστεί για πάντα. Τι πονάει άραγε πιο πολύ; Πολλοί παροδικοί αποχαιρετισμοί ή ένας τελειωτικός; Πολλές μικρές βροχούλες ή μια μεγάλη, δυνατή μπόρα;

Η απάντηση είναι υποκειμενική, δεν υπάρχει σωστό και λάθος, αλλά τα συναισθήματα που αναπτύσσονται σε τέτοια ζευγάρια είναι σίγουρα τόσο βαθιά και ειλικρινή, που τόσα και τόσα ζευγάρια βουτηγμένα στη ρουτίνα, θα τα ζήλευαν. Έχει και η θλίψη μερικές φορές τα καλά της..