2 drops of sugar

Πυκνή ομίχλη σκεπάζει σήμερα ολόκληρη την πόλη. Όπως και κάθε άλλη φορά που θυμάμαι να βρίσκομαι εκεί τις πρώτες πρωινές ώρες. Βλέπεις μόνο λίγα μέτρα μπροστά σου, ίσα-ίσα να κάνεις μερικά βήματα. Κοιτάζεις τα πόδια σου, τα παπούτσια σου που πατάνε πάνω στην αχνή σκιά σου και ανησυχείς μήπως σε καταπιεί η απέραντη λευκότητα τριγύρω. Όπως ο δόκτορας Δ. στην τρίτη σκηνή, που περπατά ανυποψίαστος, βαδίζει προς έναν μη αναστρέψιμο, απρόβλεπτο θάνατο. Εντελώς ανυπεράσπιστος, με ένα αδικαιολόγητο σθένος, χωρίς να βλέπει, χωρίς να καταλαβαίνει τι συνέβαινε γύρω του. Ξαφνικά, όμως… εντελώς ξαφνικά, κάποιος ή κάτι -δεν είμαι ακόμη βέβαιος για αυτή τη λεπτομέρεια- τον αιφνιδιάζει, τον αρπάζει και τον βρίσκουν την επόμενη μέρα πνιγμένο. Όλα δείχνουν ότι θα είναι ένα βουβό πρωινό και εγώ θαρρείς και επιπλέω, ή ίσως βυθίζομαι, στην ομιχλώδη ατμόσφαιρα. Λεπτά δέντρα γυμνά από φύλλα με τις στενόμακρες σκιές τους εδώ κι εκεί, θαμπές, πορτοκαλί κηλίδες από τις λάμπες του δρόμου λίγο παρακάτω. Τις θυμ...

  Τα παλιά παντζούρια του υπνοδωματίου μου είναι ακόμη κλειστά. Κοντεύει να ξημερώσει και εγώ δεν έχω κοιμηθεί ούτε δυο ώρες. Μέσα στη ζαλάδα της κούρασης και του αλκοόλ κάτι ακούω στο πλατύσκαλο. Κάτι σαν χτύπο. Ακούγεται ξανά. Δυνατότερα. Το σώμα μου ξυπνά σταδιακά από τον πρωτύτερο λήθαργο και οι μυς μου σφίγγονται κάτω από το βαρύ πάπλωμα. Έχω δει παρόμοιους εφιάλτες τον τελευταίο καιρό και σκέφτομαι ότι ίσως βρίσκομαι μέσα σε έναν απ’ αυτούς. Όμως, όταν ψηλαφώ την μικρή ουλή που έχω από παιδί στο μέτωπό, σιγουρεύομαι ότι οι ήχοι είναι πραγματικοί. Οι άνθρωποι δεν έχουν τέτοια γνώριμα σημάδια στα όνειρα. Ο χτύπος ακούγεται και πάλι. Ήρθαν. Είναι εκεί, έξω από την πόρτα μου. Ήρθαν ξανά. «Ανοίξτε αμέσως, κύριε Στρατέα» λέει μια βαριά ανδρική φωνή από το πλατύσκαλο και αντηχεί σε όλο το διαμέρισμα. Δεν απαντώ, μπορεί να φύγουν κι αυτή τη φορά. Η φωνή, όμως, επιμένει. «Έχουμε ένταλμα να μπούμε στο σπίτι. Αν δεν ανοίξετε θα σπάσουμε την πόρτα». Φοβάμαι να κάνω την παραμικρή κίνηση, ...

  Στάση  Garibaldi . Μία πριν το  Port   Lympia , τον τερματικό σταθμό. Η γυναικεία φωνή απ’ τα μεγάφωνα με καθαρή, γαλλική προφορά ανήγγειλε την άφιξη του τρένου. Η Αλίκη έκλεισε το βιβλίο της και βγήκε απ’ το βαγόνι ρίχνοντας αμήχανες ματιές τριγύρω. Στην αποβάθρα όλοι οι ήχοι έκαναν αντίλαλο. Πόρτες έκλειναν προκαλώντας έναν εκκωφαντικό ήχο. Άνθρωποι μιλούσαν δυνατά στα κινητά τους και μπορούσες να ακούσεις με κάθε λεπτομέρεια τις συνομιλίες τους. Στα καθίσματα λίγο πιο πέρα δύο νέοι φιλιούνταν, αδιαφορώντας για ό,τι συνέβαινε γύρω τους. Η Αλίκη έστρεψε αμέσως το βλέμμα της μακριά τους, ευθεία μπροστά. Οι κυλιόμενες σκάλες του μετρό κατέληγαν σε μία στρογγυλή πλατεία. Ακριβώς στο κέντρο   έστεκε μία σύνθεση από μαρμάρινα λιοντάρια και γυναικείες φιγούρες. Στην κορυφή η επιβλητική φιγούρα του Giuseppe Garibaldi. Ευθυτενής, με ένα ξίφος στο χέρι ατένιζε το μέλλον. Η Αλίκη έκανε μερικά δειλά βήματα, σέρνοντας τη βαλίτσα της. Η ατμόσφαιρα ήταν μουντή και υγρασία ...