Αναμφισβήτητα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα, με αξιοπρεπή δομή και εξέλιξη. Η ατμόσφαιρα των σελίδων προκαλούσε μια ποικιλία από συναισθήματα και σε κρατούσε σε αγωνία. Προσωπικά, επειδή το διάβαζα ανα διαστήματα, είχα την αίσθηση ότι παρακολουθούσα αστυνομική σειρά πολύ καλά σκηνοθετημένη! Ο χαρακτήρας του Ντέιμον μου άρεσε πολύ . Αν και δυισδύουμε στην προσωπικότητά του μέσα από τα άρθρα του και τα λόγια άλλων, νιώθω ότι τον γνώρισα καλά Αντίθετα, όμως, ο χαρακτήρας του Άνταμ ήθελε κατά τη γνώμη μου λίγη περισσότερη δουλειά. Θα ήταν ενδιαφέρον να βλέπαμε και τη δική του οπτική για τη συμβίωσή του με κάποια σαν τη Νίκη και να μας δινόταν μία εξήγηση για το λόγο που ανεχόταν όλα αυτά τα μυστικά. Ταυτόχρονα, αν και σε όλη τη διάρκεια του βιβλίου φαίνεται η ιδιαίτερη προσπάθεια της συγγραφέα να δημιουργήσει ολοκληρωμένες προσωπικότητες και καταστάσεις με αρχή, μέση και τέλος, μου άφηνε συχνά ερωτηματικά. Με αυτό δεν εννοώ πως υπήρχαν κενά στην υπόθεση. Κάθε άλλο. Όλα έχουν με εξήγηση, πράγμα αξιοθαύμαστο. Απλά είχα κάποιες φορές μια μικρή απογοήτευση, τύπου "αυτό ήταν όλο;". Θεωρώ ότι η συγγραφέας προετοιμάζει τον αναγνώστη συνεχώς για κάτι επικό, το οποίο εν τέλει δεν συμβαίνει (περίμενα περισσότερα και από το τέλος). Για παράδειγμα, ενώ ήταν εξαιρετικά πρωτότυπη η ιδέα για τη σύγχιση της Νίκης όσον αφορά το άτομο με το οποίο αντάλλασε μέιλ, η αποκάλυψη του ποιος ήταν στην πραγματικότητα με άφησε αδιάφορη... Αυτό που σίγουρα θα μου μείνει, πάντως, είναι ένα φιλοσοφικό ερώτημα που τίθεται για το εάν είναι χειρότερη η χρήση αναβολικών από τους αθλητές από τη χρήση ναρκωτικών από τους συγγραφείς!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου