Μνήμες γυναικών ~ Λιλιάνα Χαμπιάνοβιτς Τζούροβιτς

Αρχικά, μετά απ' αυτό το υπέροχο κείμενο, που με γέμισε συναισθήματα και σκέψεις, νιώθω ευγνομωσύνη που γεννήθηκα στον 20ο αιώνα. Ο κόσμος, όπως σε κάθε εποχή, έχει πολλά στραβά, όμως τουλάχιστον τώρα οι γυναίκες έχουν μια θέση σε αυτόν. Αναγνωρίζεται η αξία τους, βάζουν στόχους, προσπαθούν, ονειρεύονται, δεν έχουν προδιαγεγραμμένη μοίρα. Ο πόνος των γυναικών πόνεσε κι εμένα πολύ βαθιά. Όλες τους υπέφεραν σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους από τη σκληρή και άδικη κοινωνία, στην οποία προσπαθούσαν να επιβιώσουν. Κάποιες υπέφεραν ακόμα περισσότερο εξαιτίας της μονόπλευρης αγάπης τους για το σύντροφο που επέλεγαν. Ακόμα και το να αγαπάς ήταν αμαρτία στο παρελθόν, για την οποία έμμελε να πληρώσεις. 

Ο λόγος που ένιωσα τόση θλίψη και θυμό με αυτές τις ιστορίες και που διάβαζα βουρκωμένη πολλές σελίδες, δεν ήταν μόνο το πόσο εξαιρετικά καλογραμμένο και περιγραφικό είναι. Με πλήγωσε πολύ η συνειδητοποίηση πως όταν ο έρωτας είναι τυφλός και ατελείωτος, όταν δίνεις με ολο σου το είναι, χωρίς να περιμένεις να πάρεις τίποτα, είναι βέβαιο πως θα υποφέρεις. Με θύμωσε πολύ η αδυναμία και η ανεκτικότητα που επεδείκνυαν οι πρωταγωνίστριες, η έλλειψη της παραμικρής προσπάθειας και σεβασμού προς τους εαυτούς τους. 

Κλείνοντας την κριτική μου, θα ήθελα να εκφράσω την άποψή μου για τα παιδιά και το γάμο, θέματα που τόσο πολύ συζητήθηκαν. Ο γάμος και η δημιουργία οικογένειας είναι μία πολύ μεγάλη ευθύνη και δέσμευση. Το εάν θέλεις να πάρεις μια τέτοια απόφαση, αν θα τύχει, αν θα μπορέσεις και το πότε θα την πραγματοποιήσεις είναι ένα απόλυτα προσωπικό θέμα για τον καθένα. Είναι πλήρως απάνθρωπο και απαράδεκτο για μια κοινωνία να πιέζει τους ανθρώπους για κάτι τόσο σοβαρό, που επηρεάζει τόσο άμεσα τις ζωές τους. Δεν μπορούμε να επιτρέπουμε να χαρακτηρίζονται αρνητικά και να στιγματίζονται τα άτομα για τον τρόπο που επιλέγουν να ζήσουν. Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο απ΄το να χάνουμε την προσωπικότητα και τη βούλησή μας, να εγκλωβισόμαστε σε μία πραγματικότητα που άλλοι μας επιβάλλουν και να βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο στη δυστυχία, χωρίς προσωπικές επιδιώξεις και φιλοδοξίες. Οφείλουμε στον εαυτό μας να μην κάνουμε θυσίες που μας αφήνουν κενούς, δεν μας ταιριάζουν και, πρακτικά, μας καταστρέφουν.