Η γυναίκα που γνώρισα ~ Άμος Οζ

Από λογοτεχνική άποψη, το βιβλίο αυτό είναι ένα διαμάντι ˙ ανατριχιαστικές περιγραφές, πολύ λεπτομερείς, που διεισδύουν σε πράγματα των οποίων έστω και την ύπαρξη λίγοι θα αντιλαμβάνονταν, καθώς και μεγάλα ποιητικά ασύνδετα σχήματα. Συγκλονιστικές μεταφορές και παρομοιώσεις κοσμούν κάθε σελίδα και μαγεύουν τον αναγνώστη. Από άποψη πλοκής, δε με ενθουσίασε. Η ιστορία δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, αλλά προφανώς δεν ήταν αυτός και ο σκοπός του συγγραφέας. Λογικά, αυτό που επιχείρησε (και πέτυχε) ήταν να αποτυπώσει ρεαλιστικά καταστάσεις και συμπεριφορές κρατώντας απόσταση από αυτές (όπως κρατάει απόσταση και ο Γιόελ από τους γύρω του). Ο αναγνώστης τοποθετείται στη θέση του κριτή, χωρίς καμία προσπάθεια από μέρους του Οζ να του υπαγορεύσει τις δικές του απόψεις. Με κωμική-σαρκαστική διάθεση και με εύστοχα σχόλια και παρατηρήσεις δημιουργεί το κατάλληλο κλίμα ώστε να αφήσει και τους άλλους να παρατηρήσουν -με τα δικά τους μάτια- όσα βλέπει ο ίδιος και στο τέλος, όπως ακριβώς και ο Γιόελ, να βγάλουν τα συμπεράσματά τους για αυτό το παράδοξο που λέγεται ζωή. Το μυστήριο και η ασάφεια που πλανιούνται στις σελίδες άλλες φορές σε γοητεύουν, μα άλλες σε μπερδεύουν. Επίσης, κάποιες φορές τα νοήματα είναι πολύ χαλαρά δεμένα μεταξύ τους και το κείμενο γίνεται τόσο αφηρημένο που αδυνατούσα να παρακολουθήσω τη σκέψη του αφηγητή. Τέλος, οι πολλές επαναλήψεις (με τη χρήση ίδιων λέξεων) διαφόρων σκέψεων και αναμνήσεων κάπως κουράζουν, παρόλο που καταλαβαίνω πως αυτό γίνεται για λόγους έμφασης.