Μια βόλτα στη βροχή

Άκου τι όμορφα που τραγουδάει η βροχή, 
τι όμορφα που τραγουδάει η καρδιά μας.
Τ' όνειρο δε μουσκεύει στη βροχή.
                              ~Γ. Ρίτσος

Σε βλέπω εκεί στο δρόμο να περπατάς με σκυμμένο το κεφάλι, καλυμμένο από ρούχα, που σε αναγκάζουν να κινήσε πιο αργά. Βυθισμένος στις σκέψεις σου, με το παλτό σου κουμπωμένο μέχρι πάνω, γυρνάς απ' τη δουλειά σου. Οι σκέψεις σου πεζές και μόνο σου όνειρο να φτάσεις γρήγορα στο μετρό. Η πρώτη σταγόνα της βροχής πέφτει και, ενώ εσύ μονολογείς μια βλαστήμια, ψάχνοντας την ομπρέλα στην βαριά σου τσάντα, ένα παιδάκι δίπλα σου σιγοτραγουδάει. Την βροχή είναι προτιμότερο να τη χορεύεις παρά να της γκρινιάζεις, μου 'παν. Κάθε σταγόνα της βροχής που χορεύει, που στρυφογυρίζει και καταλήγει στους κρύους δρόμους, είναι σαν μια στάλα ευτυχίας, που χαραμίστηκε και χάθηκε χωρίς λόγο. Μελαγχολία πλανιέται στον αέρα, μια μελαγχολία χωρίς προηγούμενο, που σου φέρνει στο μυαλό χαμένους έρωτες κι απωθημένα.Μια μικρή ζωή -η δική σου- με μικρές, αλλά πολύτιμες, στιγμές. Νιώθεις πως παίρνει κομμάτια σου μαζί της στο χορό... αυτόν τον ασταμάτητο, μονότονο χορό. Αναπολείς ένα παρελθόν που πέρασε, ένα αβέβαιο μέλλον που έπεται... μια αλλαγή στη ζωή σου...   Ίσως γι' αυτό να μη σ' αρέσει η βροχή. Ο πόνος δεν είναι εύκολο συναίσθημα, αλλά απαιτεί να τον νιώσεις. Το να τον αγνοείς, είναι ανώφελο. Άλλωστε, η βροχή καθαρίζει, ομορφαίνει το περιβάλλον... μαζί και την ψυχή μας... Αν την αφήσεις να σου μιλήσει, ίσως και να την αγαπήσεις. Μπορεί να νιώσεις όμορφα με τη μυρωδιά της, το ρυθμικό της χορό, τη γαλήνη που προσφέρει. Μετά την κάθαρση, έρχεται πάντα η γαλήνη. Το μόνο που σου ζητώ είναι να καθίσεις λίγο να την παρακολουθήσεις. Θα την κοιτάς να συνεχίζει το χορό κι εσύ θα βιώνεις το χείμαρρο των συναισθημάτων και των σκέψεών σου σαν ένα βάρος, καθηλωμένος στις τολμηρές σταγόνες, θαυμάζοντας τη μηδαμινότητα σου. Και ίσως, μόλις ο ουρανός καθαρίσει, δεις να βγαίνει και το ουράνιο τόξο.